Strona główna

Państwowy Park Narodowy "Puszcza Białowieska"

PAŃSTWOWY PARK NARODOWY "Bieławieżskaja Pushha" położony jest na zachodzie Republiki Białoruś, w granicach województw: grodzieńskiego i brzeskiego, zajmuje 87,36 tys. ha. Centrum administracyjne parku znajduje się we wsi Kamieniuki (rejon kamieniecki), 60 km od Brześcia.

     Około 20 km od Puszczy Białowieskiej położone jest miasto Kamieniec, założone w XIII w. przez księcia Włodzimierza Wołyńskiego, nad którym góruje wieża obronna (Biała Wieża) i od niej, być może wywodzi się nazwa Puszcza Białowieska.

     Naturalnych jezior na obszarze puszczy nie ma. Wśród dziesięciu sztucznych zbiorników największe powstały w rozlewisku rzeki Perewołoka (jezioro Ladskie – 345 ha, Chmielewskie – 75 ha), gdzie żyje duża ilość dzikiego ptactwa wodnego.

     Na florę puszczy składa się 900 gatunków roślin naczyniowych. Puszcza Białowieska wyróżnia się obecnością fragmentów lasów dziewiczych. Głównie (ponad połowa) to wieloletnie drzewostany (100–200 lat), które kształtowały się i rozwijały we względnie naturalnych warunkach. Są fragmenty puszczy w wieku 250–350 lat, zachowały się pojedyncze drzewa w wieku 300–600 lat.

     Fauna puszczy liczy ponad 10 tys. gatunków. Zamieszkuje puszczę 59 gatunków ssaków, w tym największy przedstawiciel współczesnej europejskiej fauny – żubr. W Puszczy Białowieskiej i jej okolicach naliczono 227 gatunków ptaków, 11 gatunków płazów i 7 gatunków gadów. W zbiornikach wodnych występują 24 gatunki ryb. Puszcza Białowieska to także bogata fauna bezkręgowców (ok. 8500 gatunków).

      Podczas sowieckiej okupacji Puszczy Białowieskiej (1939-1941) w grudniu 1939 r. powołano zapowiednik "Biełowieżskaja Puszcza", a więc przynajmniej teoretycznie obszar chroniony. Lecz ochrona ta polegała m. in. na rabunkowych wyrębach drewna, głównie na potrzeby wojska. Łącznie w okresie od września 1939 r. do czerwca 1941 r. wycięto w Puszczy 1,5 miliona metrów sześciennych drewna. Swoją działalność rezerwat wznowił w październiku 1944 r., ale już tylko we wschodniej rosyjskiej części. W 1957 r. rezerwat przekształca się w gospodarstwo ochronno-łowieckie. Od 1991 r. Puszcza Białowieska staje się parkiem narodowym. W 1992 roku zostaje wpisana na listę Światowego Dziedzictwa Ludzkości. W 1993 r. park otrzymał międzynarodowy status Rezerwatu Biosfery. W celu zachowania biologicznej różnorodności Puszczy Białowieskiej cały jej obszar został podzielony na cztery strefy z różnym systemem ochrony: strefa ochronna – strefa nietkniętej przyrody; strefa regulowanego wykorzystania; strefa rekreacyjna, strefa gospodarcza.

     Wokół parku utworzona została, tzw. strefa ochronna. Państwowy Park Narodowy "Puszcza Białowieska" to ogromne przyrodniczo-naukowe laboratorium, przyciągające naukowców z wielu krajów. Na obszarze parku narodowego zwiedzający mogą obejrzeć ślady człowieka pierwotnego epoki mezolitu, kurhany, kompleks "Wiskuli", dwór hrabiego Tyszkiewicza, a także starodawną Białą Wieżę i pomniki architektury. W Parku istnieje muzeum przyrodnicze, w którym są pokazane eksponaty większości zamieszkałych w puszczy zwierząt i rosnących na terytorium puszczy roślin, a także otwarte woliery ze zwierzętami. Turystom są proponowane piesze, konne i samochodowe szlaki turystyczne. W okolicach znajduje się pracownia artystyczna i pracownia preparowania zwierząt, w których wyrabiane są oryginalne pamiątki specjalnie dla gości odwiedzających Puszczę Białowieską.